De columns van Margreet

De oudjes doen nog mee

Afgelopen week was in het zorgcentrum in Oudewater voor een interview over de taalmaatjes. De nieuwe directeur had me getipt over een wel heel leuk initiatief. Ze had niets te veel gezegd. De oudjes van het zorgcentrum werden betrokken bij het bevorderen van het leren van de Nederlandse taal van de vluchtelingen in Oudewater. Lees ook het artikel daarover in deze krant.
Alle oudjes (ik noem jullie maar even zo en het is voor mij een liefdevolle benaming) hadden zich enigszins voorbereid op mijn komst en wilden graag vertellen over dit leuke project. De vluchtelingen (wat een rot woord is het en wat naar als je deze titel je leven mee moet dragen) zaten er gewoon bij.
Zo te horen waren ze al goed aan elkaar gewaagd. Alles werd benoemd. De oudjes waren enthousiast over het feit dat ze iets konden betekenen voor deze groep. Niets gemerkt van vooroordelen of ingedutte bejaarden (merkt u dat ik nu een ander woord gebruik?) die amper weten en begrijpen wat er in de maatschappij leeft of niet mee kunnen komen in alle ontwikkelingen. Helemaal niets daarvan. Ik sprak deze ochtend met volwaardige burgers die nog mee (willen) doen ondanks hun zorgbehoefte.
Eerlijk gezegd verbaasde het mij. Zoveel passie en begrip! De oudjes leerden van hun nieuwe landgenoten, ze stelden ze vragen en leefden zich in. Zo kende ik deze doelgroep nog niet. Ze willen gewoon nog graag mee doen. Niet vastgeroest in oude patronen en denkbeelden maar open minded naar andere culturen en nieuwe burgers.
Wat fantastisch dat dat in dit project mogelijk is geworden. De oudjes bloeien er van op. De vluchtelingen vinden mensen die nog tijd voor ze hebben.
En ik? Ik moet mijn denkbeelden weer eens grondig bijstellen.
Zo zie je maar weer, een mens is echt nooit te oud om te leren!

Shopbox

Meer berichten