Foto:
De columns van Margreet

Met de paplepel

Zijn kleine mollige vingertjes tikken op het scherm van mijn mobiel. Hij heeft het klepje al opengemaakt en lijkt te weten hoe het werkt. Binnen de kortste keren heeft hij een berichtje ingetoetst. Een abracadabra van letters. Hij kijkt me betekenisvol aan. "Zo moet het toch?" En als ik niet snel ingrijp verzend hij het berichtje via whatsapp naar een willekeurig contactpersoon. Mijn éénjarige kleinzoon weet precies hoe het werkt. Hij kan nog niet eens lopen maar de manier waarop hij op het kleine schermpje tikt klopt helemaal. Die kleintjes krijgen het via de paplepel ingegoten.Straks in zijn latere leven zal hij moeten leren hoe hij met deze mobiele wereld om kan en wil gaan. Eerst nog zal hij via de opvoeding normen daarvoor aangereikt krijgen.
Maar later zal hij zelf keuzes moeten maken hoe hij dit "ding" een gezonde plek geeft in zijn leven. Tegen de tijd dat hij volwassen is zijn er alweer nieuwe ontwikkelingen daarin. Ontwikkelingen die jij en ik nu voor onmogelijk houden. Want o, wat gaat dat hard! Slechts twintig jaar geleden hadden we de eerste mobiele telefoons. Ik weet nog dat ik er zelfs eentje van iemand leende in een periode waarin dat wel handig was. Als een ontembare, verslavend makende, altijd aanwezige metgezel kan het nu ons leven en welzijn makkelijk bepalen. De techniek heeft aardig grip op ons gekregen. Afgelopen week kwam er een bootje met twee jonge meiden relaxt door de IJssel varen. Languit en ontspannen in de boot. De één zat aan het stuur. Ze keek onophoudelijk op haar mobieltje in haar hand. De ander lag op een loungebed. Ze keek onophoudelijk naar het mobieltje in haar hand. Ze zagen niet dat ik wilde zwaaien. Een beetje ontgoocheld kijk ik ze na. Ik hou mijn hart wel een beetje vast als ik aan de toekomst van die kleine ondeugende kleinzoon denk.

Shopbox

Meer berichten