Foto: Foto:
De columns van Margreet

Van deze tijd

Vroeger hadden we op de lagere school een poëziealbum. Iedereen uit je klas en de meesters en juffen mochten daar een gedichtje of liedje in schrijven. Misschien herinner je nog de veelgebruikte versjes en grapjes daaruit. "Tip tap top, zoek de datum maar op".

Je begon dan zelf op de eerste bladzijde met een gedichtje met de bekende regels; Dit album is van mij, zolang ik hoop te leven. Margreta is mijn naam, al bij de doop gegeven. Maar deze poëziealbums kennen ze vandaag niet meer. Poëzie is natuurlijk ook een beetje uit. Vandaag stopte mijn kleindochter mij een vriendenboek in de handen. "Oma, wil je in mijn vriendenboek schrijven?" Want oma is natuurlijk haar grote vriendin.

Later gniffelen om de leuke antwoorden

Vragen wat mijn lievelingsdier is en wat mijn hobby's zijn kan ik prima beantwoorden. Dat is leuk om te weten en te onthouden voor later. Op de vraag "Later word ik...." frons ik even mijn wenkbrauwen. Wat ga ik daar op antwoorden? In gedachten denk ik aan wat ik vroeger wilde worden. Het is totaal anders gelopen in mijn geval. Op mijn zeventiende ontdekte ik de gehandicaptenzorg en ben er nooit meer weg gegaan. En daarna op mijn vijftigste nog een enorme carrière switch gemaakt door te gaan schrijven en een coachpraktijk op te zetten. Ik zal er nog even nadenken wat ik later nog meer wil worden dan een lieve oma voor haar.... Maar zo'n vriendenboekje is best leuk hoor. Het is echt van deze tijd. Absoluut een leuke herinnering die je over heel veel jaren met plezier nog eens doorbladert en doet gniffelen om de dan grappige antwoorden. Maar wat niet erg anno 2019 is in verband met de AVG wetgeving is de vraag om mijn e-mailadres. Als ik wil kan ik nu de juffen van school, haar nichtje en anderen zomaar een e-mail sturen. Foei, makers van het vriendenboek! Dat is nu weer niet van deze tijd!

Margreet Nagtegaal

Shopbox

Meer berichten