Foto:
Column: Wethouder(s)

Deltaplan

De beelden van de bosbranden in Australië branden na op je netvlies.

Een boer die zijn zwaar verbrande koe moet afschieten. Koala's, knuffeliger dan panda's, voor wiens voortbestaan als soort zelfs gevreesd wordt, en al die nog veel exotischer dieren. Acht miljoen dieren, een schatting aan de onderkant. En een oppervlakte inmiddels zo omvangrijk als Nederland, sorry Oostenrijk, is afgebrand. Intussen worden er royaal gegeven 'voor Australië'. Van ludieke acties, tot acties waarbij het schaamrood je op de kaken springt. Voor de dieren - terecht, die kunnen er niks aan doen - tot de brandweer en voor de wederopbouw. Maar is het niet water naar de zee dragen?

Bosbranden op je netvlies

Op mij komt de situatie daar over als Nederland na de watersnood van 1953, maar dan met een regering die niets doet. Hoe lang zouden wij het in Nederland pikken dat dijken doorbreken, de boel telkens weer overstroomt en de regering niets doet? De regering daar hoort haar verantwoordelijkheid te nemen en, zoals Nederland deed, te komen met een deltaplan. Een deltaplan voor de wederopbouw van de bossen, de biodiversiteit en vooral de waterhuishouding. Moeilijk? Ja. Onmogelijk? Dat werd ook gezegd over het herstel van de dijken en het terugwinnen van de overstroomde eilanden. En Nederland deed iets "onmogelijks" waar elke Nederlander nu met trots van vervuld is. Met nieuwe machines, nieuwe zeeweringen, met als toppunt de Oosterscheldekering.
Australië zal ontziltingsinstallaties moeten bouwen in een omvang die wereldwijd ongekend is. Gelukkig hebben ze daar veel zon, heel veel zon, waar ze hun energievoordeel mee kunnen doen. En dat water zal naar binnenlandse kunstmatige bassins gebracht moeten worden, zodat ontbrekende regen vervangen kan worden door irrigatie. Geen water naar de zee, maar zeewater naar het land. Tot dan zijn alle giften doekjes voor het bloeden.

wethouder Bob Duindam - Oudewater

Shopbox

Meer berichten