Foto:
De columns van Margreet

Nabijheid

In onze verplichte afstand-houden-maatschappij hoor ik gelukkig ook veel positieve geluiden. 

We genieten meer van de natuur, de vogels, de bloemen en al die kleine en grote details van de tomeloze groei in de lente. We beseffen dat de dagelijkse dingen waar we anders geen oog en tijd voor hadden zo kostbaar zijn. We kunnen nog dankbaar zijn voor zoveel luxe en geriefelijke huizen. Die huizen die in deze tijd weer zoveel meer gepoetst, geleefd en opgeruimd worden. Als onze huizen konden spreken, zouden ze overvloeien van dank voor de aandacht die ze nu weer krijgen. Onze opgelegde huis-quarataine levert nieuwe inzichten op. Een soort resetknop in ons leven. Zonder al dat hollen en haasten is het leven eigenlijk mooier en zinvoller. Maar dat is maar één kant van de medaille.

Het geldt zeker niet voor alle dingen in ons corona-leven. Want wat kunnen we nu enorm lijden aan het feit dat we niet nabij kunnen zijn voor hen die ziek zijn, in rouw of alleen zijn of juist een feestje te vieren hebben. Afgelopen week had ik een aantal van die momenten. Letterlijk kreeg ik er pijn in mijn buik van als ik eraan dacht dat ik mijn geliefden niet mocht aanraken en omarmen. Het lichamelijk niet dichtbij kunnen zijn voelt als een straf, een gevangenis voor onze liefdesuitingen en warme betrokkenheid. Het is tegennatuurlijk om op afstand te blijven op die mooie en moeilijke momenten in een mensenleven. Gelukkig zijn mensen heel creatief in het vinden van andere manieren en wordt de nabijheid toch weer vorm gegeven. Als ik zie hoe een erehaag bij een begrafenis zoveel indruk kan maken, of een jarige oma overladen wordt door post uit het hele netwerk van de kinderen, dan raakt dat mij. Dat zijn onvergetelijke dingen die kostbare herinneringen zullen blijven. Wat bijzonder is het dat mensen altijd een weg vinden om naast elkaar te blijven staan. Ook in bizarre tijden als deze.

Margreet Nagtegaal

Shopbox

Meer berichten