Foto:
De columns van Margreet

Een fluistermotor

Vorige week moesten wij op zoek naar een nieuwe buitenboordmotor. We hebben al jaren een klein consolebootje waarmee we met veel plezier al vele mooie vaartochtjes hebben gemaakt. 

Helaas hadden we de laatste tijd al een aantal keren pech met het luid pruttelende apparaat waardoor we meerdere keren op sleeptouw naar huis moesten worden gebracht. Gelukkig kom je ook op het water genoeg vriendelijke passanten tegen die een lijntje willen uitleggen. Maar het was genoeg geweest. Teveel mankementen, te oud, maar liefst 45 jaar, en te onbetrouwbaar. Dus gingen we op zoek naar een nieuwe. Menigmaal was het idee geopperd door mijn man een fluistermotor aan te schaffen. Stil en milieuvriendelijk. Rustig kabbelend over het water. Een goed moment om er ons meer in te verdiepen.

Hoe ver kan ik gaan?

We vonden een verkoopadres dat een compleet setje verhuurde om uit te proberen. Goed idee!! De eerste twee dagen was ik laaiend enthousiast. Ik genoot van de stille motor. Ik hoorde de vogeltjes fluiten en kwam zelf ook in een zeer relaxte modus terecht. Wat was dat genieten! Soms was er diep van binnen wel een stemmetje. “Hoe ver kan je eigenlijk met zo’n ding? En “Hij gaat niet erg hard natuurlijk. Vind ik dat na een poosje nog wel leuk?” Op de laatste testdag besloot ik in mijn eentje de fluistermotor te beproeven op zijn uiterste mogelijkheden. Op volle kracht voer ik naar Montfoort. Ik hield de tijd nauwlettend in de gaten zodat ik me hield aan de beloofde prestatie door de verkoper. Toen weer terug naar Oudewater. Na nog geen kwartier voelde ik mijn vaart afnemen. De accu had gegeven wat hij had en dat was zeker niet genoeg om thuis te komen! Opnieuw moest ik een lift vragen van een voorbijganger. Daar hing ik weer. Met twee touwen vast aan een boot, op sleeptouw naar huis. De vraag over hoe ver ik kon komen was beantwoord. Wat jammer van dit bijzondere experiment.

Margreet Nagtegaal

Shopbox

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden