Foto: Marcel Kraan Fotografie
Column: Wethouder(s)

Yolan Koster: Honger

U hebt er vast wel eens van gehoord: huidhonger. Het klinkt eigenlijk net zo naar als het werkelijk is. Nee, het is geen trek hebben in een knapperig gebakken velletje van een gegrilde kip. 

Ja, het is wel het ontbreken van fysiek contact, van een strelende hand of een warme omhelzing.
Mensen die geen directe naasten hebben zoals een partner of andere huisgenoten, hebben over het algemeen minder vanzelfsprekend lichamelijk contact met anderen. Of je moet natuurlijk een superknuffelaar zijn die iedereen binnen handbereik hartstochtelijk om de nek vliegt. Zo herinneren de ‘ouderen’ onder ons zich vast Ruud van de eerste Big Brother nog. Hoe dan ook, de meeste mensen in mijn omgeving zijn niet van die categorie en leven alleen.

Wie ik zie, die blijft op 1,5 meter

In de 1,5 meter samenleving komen zelfs de rasechte knuffelaars niet meer aan hun trekken. Van een afstand staan ze hongerig te kijken naar hun mogelijke onderwerp van knuffelen en laten vervolgens de armen leeg langs hun lijf vallen. Dit lijkt me trouwens ook een nare tijd om verliefd te worden. Instagram of skype is natuurlijk leuk, maar je wilt toch weten hoe hij/zij ruikt, voelt, kust én knuffelt. Want dan weet je toch eigenlijk pas of het potentie heeft, die verliefdheid? We gaan daar vast wel iets op vinden vermoed ik. Ondertussen heb ik dus ook honger, huidhonger. Er woont niemand anders bij mij in huis dus wie ik zie, die blijft op 1,5 meter. Al heb ik de mazzel dat er een lief hondje en twee schattige katten in mijn huis verblijven. Zij stillen voorlopig mijn honger.

Wethouder Yolan Koster - Montfoort

Shopbox

Meer berichten