Mustafa, Amer, Mariam, Ahmad, Abdul Malik en Mounira al Hallak zijn genaturaliseerd tot Nederlander. (Foto: Paul van den Dungen)
Mustafa, Amer, Mariam, Ahmad, Abdul Malik en Mounira al Hallak zijn genaturaliseerd tot Nederlander. (Foto: Paul van den Dungen) (Foto: C) Paul van den Dungen)

Van vluchtelingen tot Nederlanders

  Nieuwsflits

"Naturalisatie is het verlenen van de nationaliteit van een land aan een vreemdeling die daarom vraagt en daarvoor minimaal drie jaar onafgebroken in Nederland woont."

Montfoort - Een simpele uitleg van het woord 'naturalisatie', maar de betrokkenen hebben vaak een ongekend lange weg van leed, moed en doorzettingsvermogen afgelegd voordat zij hiervoor in aanmerking kwamen. Afgelopen vrijdag kregen in Montfoort alle leden van het gezin Al Hallak het Koninklijk Besluit waarin hen het Nederlanderschap wordt verleend.
Het is 2014 als vader Abdul Malik en zijn vrouw Mariam met hun kinderen Mounira, Amer, Ahmad en Mustafa het oorlogsgeweld in de Syrische hoofdstad Damascus ontvluchten. Via Libanon gaan ze naar Egypte vanwaar ze per boot voor $ 25.000 met nog 120 anderen in 7 dagen naar Italië varen. De omstandigheden zijn erbarmelijk. Ze drinken water vermengd met dieselolie, slapen slecht met weinig hygiëne. Ze reizen dan naar Zwitserland, waar ze de toegang wordt ontzegd. Dan maar weer terug naar Milaan. Via Ventimiglia en Biarriz per trein naar Nederland. Na een week op zee en een week in de trein komen zij in Ter Apel aan. Na drie dagen gaan zij voor een maand naar het AZC in Wageningen, dan twee weken Arnhem en tenslotte vier maanden in het AZC in Utrecht. Ze krijgen een verblijfsvergunning voor vijf jaar. Er komt woonruimte beschikbaar in Montfoort en ze leren intussen de Nederlandse taal, gaan op cursus en werken via Ferm Werk. Moeder Mariam doet vrijwilligerswerk bij het DoeMeeHuis, vader werkt bij een cateringbedrijf en Mustafa, Ahmad en Amer studeren, terwijl dochter Mounira studeert en werkt. Mounira: "Het zijn moeilijke jaren. Je bent een vluchteling en je voelt je een bezoeker. Het geeft je een gevoel dat je niets bent. Je hebt geen paspoort en geen identiteit."

Haar broer Amer studeert op een MBO in Utrecht. Hij gaat daar van niveau 2 naar niveau 3. Als hij vraagt of hij niveau 4 mag doen zeggen zijn Nederlandse leraren: "Ga jij maar lekker werken. Je bent nu 24 en te oud voor de school. Wegwezen van hier!" Hij heeft weinig vrienden op school. Als zijn Marokkaanse medeleerlingen bij hem zitten, spelen die uitdagend met hun Nederlandse paspoort. Amer zit inmiddels in Amersfoort op school en doet daar niveau 4. Deze problemen bespreekt hij niet met zijn ouders. "Zij kunnen daar niets aan doen en het zou hen alleen maar verdriet en stress bezorgen." Maar vrijdag is het feest. Vader Abdul Malik lurkt tevreden aan zijn waterpijp. Er is gebak en koffie. 

Mounira zegt erg blij te zijn. "Vanaf nu geeft het minder zorgen en vooral een beter gevoel van binnen. Ik ben nu een Nederlander en wij kunnen weer reizen en familie bezoeken. We zijn geen vluchtelingen meer en mogen en kunnen "nu ook meepraten en onze mening verkondigen''. Vader Abdul Malik besluit deze feestelijk morgen met te zeggen: "Ik dank de Koning uit de grond van mijn hart en ook iedereen in Montfoort die dit voor ons heeft mogelijk gemaakt."

Shopbox

Meer berichten